Po fantastycznym zwycięstwie Łukasza Kubota z Nicolasem Almagro 3:6, 2:6, 7:6 (7-3), 7:6 (7-5), 6:4 w I rundzie Rolanda Garrosa próbowałem sobie przypomnieć równie efektowną wygraną Polaka... i nie mogłem.

Moim zdaniem to był najlepszy mecz Łukasza w karierze i prawdopodobnie w ogóle najlepszy mecz polskiego tenisisty od czasów Wojciecha Fibaka.

Owszem, Kubot ogrywał już m.in. Roddicka, ale w dużo mniej spektakularnych okolicznościach - nie w tak emocjonującej pięciosetówce i przede wszystkim nie w Wielkim Szlemie (tylko w Pekinie, Roddick był wtedy właściwie „prosto z samolotu”). W styczniu w Australian Open Łukasz ograł też Sama Querrey’a, też rozstawionego, też w pięciu setach, też na Szlemie, ale nie grał wtedy tak efektownie jak dziś i nie było takich fenomenalnych emocji. Michał Przysiężny też odnosił wielkie zwycięstwa - np. na Wimbledonie z Ivanem Ljubiciciem, ale poziom meczu, i przede wszystkim dramaturgia, były wtedy na znacznie niższym poziomie.

Odrobienie strat od 0-2 w setach i jeszcze od 0:3 w piątym secie aż do końcowego zwycięstwa? Czegoś takiego sobie nie przypominam. Musiałbym też solidnie pogrzebać w głowie, żeby znaleźć podobny mecz Agnieszki Radwańskiej (tak na szybko przychodzi mi do głowy Pietrowa na Australian Open 2008).

Oczywiście to była I runda, a Kubot był już raz w 1/8 finału Szlema, ale Almagro to nie jest jakiś tam grajek, tylko porządny Hiszpan, numer 12 na świecie. Od początku kariery zarobił 5 mln dol. W tym sezonie wygrał już TRZY turnieje na czerwonej mączce - w Costa do Saupie, Buenos Aires i Nicei. Był też w półfinale w Barcelonie, gdzie ograł m.in. Dawidienkę i Ferrero. Wygrywał też z Belluccim, Mayerem, Chelą, Robredo, Acasuso. Każdy, kto interesuje się tenisem, wie co znaczą te nazwiska na czerwonej mączce.

Łukasz wygrał z klasowym rywalem, ale zaimponował mi przede wszystkim tym, że się nie poddał, że walczył do końca. Brawurowa ofensywa, serve & volley w niemal każdej akcji od trzeciego seta w górę, woleje na granicy szaleństwa, ryzyko, ataki do siatki po returnach - tak odważnie grającego Łukasza też nie pamiętam.

Dlatego moim zdaniem to był największy mecz polskiego tenisisty od bardzo bardzo bardzo dawna. Czapki z głów. I oby tak dalej. Łukasz tak właśnie powinien grać.